Bij de psycholoog: Geruchten

De school waar hij werkte heeft hem zonder opgaaf van redenen ontslagen. Nou ja: hij functioneerde niet goed binnen het team. Dat hebben ze gezegd. Maar het ging puur om geruchten. Hij zou een aantal jongens van het internaat onzedelijk hebben betast.

'Is dat waar?', onderbreek ik hem. Verrast kijkt hij me aan. Deze vraag had hij verwacht, maar nu nog niet. Hij kijkt weer naar de grond.

'Ik had een bijzondere band met de jongens. Trok dag en nacht met ze op. Dan krijg je spanningen binnen het team, hè? Jaloezie, om het zo maar te zeggen.'

'U zegt geen ja en geen nee', constateer ik droogjes. De vlakheid van mijn eigen stem verbaast me. 'En het lijkt me belangrijk.'

Het zijn allemaal leugens. Het gaat meneer alleen om de pesterijen, het geroddel. Hij wil verder met zijn leven en dat lukt niet zolang deze nare zaak hem achtervolgt.

Een andere boeg dan maar.

'U bent weer aan het werk?' Meneer beaamt dat. 'Heeft u met uw nieuwe werkgever over deze zaak gesproken?'

'Nee, ik wilde die last niet met me meedragen. Ik spreek er maar liever met niemand over. Als de ouders zoiets horen hebben we de poppen weer aan het dansen. Beginnen de geruchten van voren af aan.'

'Wat denkt u dat er gebeurt als deze geschiedenis de ouders ter ore komt zonder dat u iets heeft verteld?'

Daar is meneer even stil van. Hij kijkt schichtig om zich heen terwijl hij over zijn volgende zet nadenkt. Want we voeren een steekspel op. Dat merk ik aan alles, ook al weet ik niet wat de inzet van onze schermutselingen is.

'Laat ik het u anders vragen. Het komt wel voor dat mensen zich op een bepaalde, verdedigende manier gaan gedragen omdat ze bang zijn voor hun eigen gedachten. Die verdediging wordt dan door andere mensen uitgelegd alsof er werkelijk iets is gebeurd.' Meneer luistert aandachtig. 'Heeft u wel eens fantasieën gehad over seks met jongens? Zou het kunnen zijn dat u bang bent voor die gedachten, waardoor u er met niemand over spreekt?'

Ik leun achterover en zwijg. Meneer slikt. Werpt mij een schattende blik toe. Dan kijkt hij weer weg.

'Zulke fantasieën heb ik nooit gehad. Ik zit hier om mijn trauma, de manier waarop ik ben ontslagen en alles eromheen te verwerken. Dat soort gedachten heeft er niets mee te maken.'

Twijfel knaagt. Ik voel mij als een vader, die zijn zoon ondervraagt na het fikkie stoken. Ik ruik brand, maar ik stuit op ontkenning. Het is nu een kwestie van respect om hem op zijn woord te geloven. We spreken af dat we volgende week beginnen met een behandeling die is gericht op traumaverwerking.

Een week later. Meneer komt niet opdagen. Beantwoordt mijn berichten op zijn voicemail niet. Twijfel knaagt.