Les 10: wees aardig

Ik heb dit een tijd geleden uitgeprobeerd. Ik was zeer verlegen en onzeker. Ik dacht dat niemand mij aardig vond, want ik vond mezelf niet eens aardig, dus laat staan een dat een ander dat zou vinden, nietwaar?! Heel langzaam ben ik begonnen met contact maken. Doodeng vond ik het. Maar door deze bovengenoemde kleine openingen tot contact, de glimlach en het praatje, ben ik veranderd tot een sociaal meer open persoon. Ik merk dat het werkt om een open houding naar anderen te hebben.

Merk dat het vanzelf gaat als je net iets leuks hebt meegemaakt wat blijkbaar, op je gezicht te lezen is, ik had op één dag niet alleen een fijn contact met de notaris (huis gekocht!) maar ook met een vrouw in een koffietentje (intens gesprek ineens) én een man naast me in de tram (met een heel leuk verhaal) no strings attached en ik bleef maar in een opgewekte vrolijkheid waardoor het aanstekelijk werkte! Zelfs de boete in de tram (zwartgereden, foei!) kon mijn humeur niet verpesten, glimlachend (en terecht!) de boete betaald en waardig de tram verlaten.

Merk op mijn werk wel dat dit werkt, als je naar iemand glimlacht lacht die vaak terug en een gesprek lijkt dan makkelijker op gang te komen. Ook een gesprek aan knopen met mensen probeer ik op mijn werk regelmatig uit, laat mensen hun verhaal doen maar hoef niets van mezelf prijs te geven en inderdaad vaak vertellen mensen graag wat over zichzelf

Beste Ad,

Natuurlijk zal en glimlach of een gewoon een groet de goede weg zijn voor een contact.
Maar ter illustratie nu:

Meneer of mevrouw A. is altijd knorrig en slecht geluimd, glimlacht nooit en doet geen moeite om contact te maken.
In zijn/haar omgeving is dat bekend.
Op eendag glimlacht hij/zij zowaar tegen iedereen.
Allemaal hardstikke blij want hij/zij lachte zomaar.
Wordt nog uren,dagen over gepraat.

Meneer/mevrouw B. is altijd opgeruimd en aardig tegen iedereen.
In zijn /haar omgeving is dat bekend.
Op een dag is hij/zij opneens knorrig, kortaf en wil geen contact.
Iedereen hardstikke verontwaardigd want dat kunnen ze niet accepteren.
Wordt nog uren, dagen over gepraat.

Wie heeft nu wie blij gemaakt?

Met een glimlach voor jou beste Ad.

Groet van Bewaarder.

Je kunt natuurlijk ook gewoon aardig zijn omdat dit prettiger is voor anderen...:)

Ik herken ook zeker het effect van glimlachen, maar als ik zou glimlachen vanuit de intentie er zelf gelukkiger van te worden, lach ik als een boer met kiespijn.

Kunnen we nu niet gewoon MENS zijn? Mét alles dat dit aan verdriet en geluk met zich meebrengt?

Eigenlijk moet me iets van het hart...ook aangespoord door het laatste artikel van Floris waarin hij zich verwondert over al die tegenstrijdige adviezen aangaande 'geluk'...

Volgens mij zijn we, afgezien van onze kleine persoonlijke geluksmomentjes, terecht ongelukkig.

Het is een weerzinwekkende wereld. Waarom is het zo moeilijk om dat te erkennen en te erkennen dat de kleine momenten van geluk die wij persoonlijk ervaren hier en daar, niet voldoen in het geheel dat wij met elkaar zijn???

Volgens mij ligt in de ontkenning van dat laatste een heel belangrijke oorzaak voor ons ongeluk: We worden ertoe aangezet om voorbij te gaan aan alles wat niet deugt en daarmee ontbreekt elke impuls om het belang van gezamenlijk welzijn op waarde te schatten en daaraan iets te verbeteren.

Individualisme is hét recept voor ongeluk...het is een individualistische maatschappij...wij zijn ongelukkig en worden alleen maar ongelukkiger van het idee dat dit niet terecht zou zijn...

Leuk om al de bovenstaande reacties te lezen. Wat ben ik het grondig oneens met het bovenstaande verhaal: de wereld is een prachtige plaats. Dat er overal vreselijke dingen gebeuren is waar maar dat verandert niets aan de basale schoonheid van het leven. En niet te vergeten dat er overal ook heel mooie dingen gebeuren Is het glas halfvol of halfleeg is de vraag? Volgens mij is het mogelijk de schoonheid van alles te blijven zien ook al sluit je niet je ogen voor het leed dat er ook is. En is het zeker mogelijk om aan het leed iets te doen (bijv door zelf een postieve grondhouding te hebben en in je omgeving proberen het goede te doen). En goed voor jezelf zorgen staat aan de basis van goed voor anderen zorgen. Leve het individualisme!

En zo is dat!

Beste allen,
Ik heb weinig toe te voegen aan de discussie hierboven. Onze bewaarder geeft het voorbeeld van de chagrijn die op een dag onverwacht met haar lach geluk schenkt. De bewaarder heeft gelijk, maar als we de 100 dagen norsheid meetellen, dan is het nettorendement van al dat gesomber toch negatief, denk ik.
Lornalijn stelt dat we van individualisme ongelukkig worden. Dat ben ik niet met haar eens. Je zou eens naar de website kunnen gaan van geluksprofessor Ruut Veenhoven. Hij heeft onderzocht in welke landen de inwoners zeggen dat ze het gelukkigst zijn. Zijn conclusie is dat dit met name zo is in individualistische landen.
Ik heb ook nog een mooi citaat over dit onderwerp van VS Naipaul, dat ik in het Engels weergeef, omdat hij het zo mooi verwoord:

'A later realization has been the beauty of the idea of the pursuit of happiness. Familiar words, easy to take for granted; easy to misconstrue. This idea of the pursuit of happiness is at the hearth of the attractiveness of the civilization to so many outside it or on its periphery. I find it marvellous to contemplate to what an extend, after to centuries, the idea has come to a kind of fruition. It is an elastic idea; it fits all men. It implies a certain kind of society, a certain awakened spirit. (...) So much is contained in it: the idea of the individual, responsibility, choice, the life of intellect, the idea of vocation and perfectibility and achievement. It is an immense human idea. It cannot be reduced to a fixed system. It cannot generate
fanaticism. But it is known to exist, and because of that, other more rigid systems in the end blow away.'

Individualisme komt neer op de basisveronderstelling dat mensen zelf in staat zijn te bepalen wat goed voor hen is en dat iedereen op zijn eigen manier gelukkig kan proberen te worden. Dit lukt vaak verrassend goed.
Een bijkomend gevolg van deze vrijheid is dat we het ook mogen aangeven als we ons slecht voelen. Hierdoor horen we in individualistische landen meer verhalen over psychische stoornissen en ongeluk. Maar de cijfers die mensen zelf geven voor hun geluk wijzen eenduidig op het feit dat burgers in individualistische landen gemiddeld gelukkiger zijn, dan in andersoortige samenlevingen.

Beste Ad,

Sorry, maar ik geloof daar dus niets van...ik vrees dat dit gaat over een 'relatief' geluk dat zich verhoudt tot het feit dat in een individualistische samenleving, een individualistische basishouding wordt beloond: de impulsen die worden afgegeven als 'redenen om gelukkig te zijn' zijn geënt op die individualistische basishouding en dus dénken mensen zich 'gelukkig' wanneer ze daaraan voldoen. Maar ís dat ook geluk als zodanig?

Ik ben het met jou en met de professor eens dat je, als je op eigen kracht gelukkig kúnt zijn, ook het gelukkigst zúlt zijn als je de vrijheid krijgt om die eigen kracht aan te wenden, maar voor mensen die dat niet op eigen kracht kunnen, betekent een individualistische samenleving vaak dat ze mee moeten in die tredmolen van 'help jezelf' en zich daar geen raad mee weten.

Verder vraag ik me ernstig af of het wel zo relevant is hoeveel mensen er 'persoonlijk gelukkig' zijn, gaat het er niet om of dat persoonlijk geluk ook een algeheel welzijn betekent? En dat laatste zie ik niet gebeuren...

Individualisme gaat maar al te vaak ten koste van de solidariteit.

En dan: wát is er in godsnaam aan om als individu je persoonlijke gelukjes na te streven in de wetenschap dat dit een geluk is dat zich slechts verhoudt tot je eigen kleine leventje?

Het spijt me, maar ik begrijp werkelijk de zin niet van 'een persoonlijk geluk' dat zich niet verhoudt tot een groter geheel...!

Ik denk dat mannen meer zouden moeten glimlachen, vrouwen doen dat al van nature (tot misselijkmakend toe).

precies luna, dus uiteindelijk, zegt u dat DE mannen meer lachen dan DE vrouwen, ;want wat is een lach waar je zelf geen lach van had willen maken, een neplach bijwijze van..
want als vrouwen misselijk worden van DAT lachen, -(welk weet ik ook niet, zal jij Luna wel kunnen constateren,.) -waarom jezelf voordoen als, en het probleem verleggen?

pf, :vreselijk om te zeggen de mannen/vrouwen.

Van nature zijn we broeders, door opvoeding worden we vreemden. Confucius

Het is niet moeilijk het goede te herkennen, maar wel het in daden om te zetten. Confucius.

Forget injuries, never forget kindnesses.... Confucius.