Aja1964 dagboek

..Overigens..mijn haat neiging naar de ex is van dag I op dag II verdwenen! Toen ik mij realiseerde dat zij hem niet terug wilde, maar eigenlijk waarschijnlijk alleen nieuwsgierig was of hij destijds nou meer van haar hield als nu van mij.

Het betrof, zo leek het, een soort wedstrijd waar ik uiteindelijk helemaal geen zin in had.

Grappig hoe zoiets opeens werkt.

..en zo ben je opeens zo'n 3 weken verder...Nog steeds geen baan, wel op een erg hoopvolle vacature geschreven..dus wie weet.

Dochter lief is sinds anderhalve week terug in Nederland. Ik had daar nogal gemengde gevoelens over. Ze wordt over een maand 24 jaar en woont nu dus weer in mijn huis. Maar deed ze dat niet, dan zou mijn huis nu leeg staan, want ik ben aan het proefsamenwonen (vind ik wel een toepasselijk woord eigenlijk) 

Eigenlijk vind ik dat ze een eigen huis moet vinden,wat niet eenvoudig is, ben soms bang dat ze op haar 30e nog thuis woont!(of op haar 40e..of erger..) Dus waar ligt de grens en wanneer is iets echt NU nodig. Er valt nauwelijks over te praten. Ze voelt zich angevallen en weggezet maar ik denk ook dat ze het nu gewoon prima naar d'r zin heeft en geef haar eens ongelijk.

Haar argumenten; `Er is geen huis te vinden!' `Ons huis staat anders toch leeg?

'Ga je daar dan een ander opzetten terwijl je mij- je eigen dochter - eruit zet?'

Ik heb steeds gezegd dat het huis hoe dan ook van mij blijft. Dat elke verandering in huis eerst met mij besproken wordt (en dat doet ze) en dat als ik er morgen weer in wil dat dat gewoon kan en dat zij zich dan weer in haar eigen kamertje terug trekt.( die intentie heeft ze maar als het er op aan komt heb ik daar zo mijn twijfels over)

Ik voelde me zwaar toen ze terug kwam naar Amsterdam. Alsof ik mijn huis weer kwijt was.En ook weemoedig ; `Stel dat ik terug wil, dan zitten we wéér met elkaar opgescheept en we hebben na anderhalve dag al behoorlijk oplopende ergernissen naar elkaar'.

Dochter is bijzonder uitgesproken weet precies wat ze wil en hoe dat moet en heeft altijd uitstekende argumenten voorhanden. Ik ben een eeuwige twijfelaar. Vind ik iets dan ben ik met een argument makkelijk te beeinvloeden, misschien ook omdat ik het conflict niet makkelijk aan ga, en als ik dat wel doe krijg ik zo'n ultra verveelde blik, een diepe zucht en een irritatie toon die `jaaaaaaa?. ' uitkraamt..waarna ik mij bij voorbaat al voel aangevallen voor ik nog  gezegd heb wat ik kwijt wil.

.

Dit probleem heb ik sterker nog met mijn partner en vroeger had ik dat met mijn zus en mijn moeder. Ik was altijd de tussenpersoon, ging mee met moeder of ging mee met zus.Het was altijd van belang om er eentje te vriend te hebben anders zat ik midden in het strijdgewoel en dan ging ik liever nog op mijn rug liggen met de pootjes omhoog, bang dat ik mezelf niet zou kunnen redden (en dat de wereld verging!)

Maar ik kan niet altijd met de rug op de grond gaan liggen en het gaat me steeds minder goed af, daarom heb ik ook steeds vaker conflicten en probeer die nog steeds zoveel mogelijk te vermijden. Zowel dochter als partner zijn geneigd de bal per direct terug te werpen of kwaad op mij te worden omdat ik commentaar geleverd heb.

Ik voel me vaak erg gefrustreerd. Hou mijn probleem dan maar voor mij of begin stamelend te praten (`sla mij niet!-` sla mij niet') En dan wordt er uiteindelijk natuurlijk geslagen Dit bovenste zit mij vooral dwars bij vriendlief,dochter is na enige tijd wel voor rede vatbaar...

Mocht iemand nog tips hebben; Graag ;-)