Egeltje dagboek

Vandaag met een knoop in mijn buik rondgelopen.

Het is moeilijk om mijn handtekening onder een convenant te zetten dat onwaarheden bevat. Het is een onwaar mooi plaatje om de rechters te verleiden onze echtscheiding zonder problemen goed te keuren. 

Ik weet dat het het maximaal haalbare is onder ellendige discussies,

Het zwaarste aan de afspraken is dat VM zoonlief blijft bezoeken, zolang hij geen huis in de buurt heeft. Het is goed voor onze zoon, maar moeilijk voor mij. Een man die me bedreigt vrijlaten in mijn huis met zijn neus in mijn spullen en werkend op mijn computer schendt ernstig mijn gevoel voor veiligheid.

Ik sta er echter wel achter dat het belang van het kind voorgaat.

Daarnaast confronteert het convenant me met ons menselijk onvermogen om van veel relevante relaties een succes te maken. Om op een goede manier langdurig in verbinding te staan. Er is te vaak ruis van eigen verwachtingen, oude pijn en misverstanden. De omslag in VM van liefde naar haat doet ook de oude mislukkingen als de relatie met mijn ouders en een eerdere relatie herleven.

Ik heb wel een keer een echte vrije en liefdevolle relatie beleeft, maar die eindigde met zijn dood.

Zoonlief voelde natuurlijk haarfijn mijn stemming aan. Wij waren samen met zijn vriendje op pad. Hij voelde zich erg vaak tekort gedaan en aangevallen. Zijn vriendje reageerde dan weer regelmatig pesterig. Het was een enerverende dag.   

Maar aan elke dag komt een einde. Ik ga straks mijn advocaat mailen dat ik het convenant zal tekenen.

Morgen weer een nieuwe dag.

Het echtscheidingsconvenant heb ik binnen.

Tja, ik doe er verstandig aan het te tekenen, maar het is zo buiten de realiteit.

Een omgangsregeling die niet wordt nagekomen, de regeling die mij veel geld kost.

Ach ja, 

Ik ga het maar even laten bezinken.

Vandaag 'nee, want' op het werk geoefend. En de anderen kwamen zo maar met een eigen oplossing! Zo simpel kan het zijn.

Ik was helemaal blij dat ik de opvoedtaken voor de medewerkers van me af heb weten te houden. 

's avonds nog geen punten gescoord. Wij hadden kleine mee-eters. Lastig om ze tijdig het huis uit te krijgen. Zoontje heeft het 's morgens zwaar als hij laat is gaan slapen. Hij is dan bloedchagerijnig, terwijl hij normaal gesproken de dag verwelkomt.

Nou ja, er moet een beetje uitdaging blijven.

Nu nog snel wat werk afmaken en daarna lekker slapen. Kennelijk heeft mijn lijf eindelijk door hoe het dag en nachtritme werkt. Al sinds mijn kleutertijd lag ik uren wakker in bed. Sinds een jaartje slaap ik als ik mijn kussen ruik.

Mijn moeder heeft gelijk dat ik een laatbloeier ben!

Vandaag kwam de woningbouw mijn rottende muurplaat vervangen.

Voor het gemak de slaapkamer ontruimd. Het werk viel me reuze mee.

Dat is fijn, want ik wil er ook schilderen en nu weet ik dat ik op een dag kan klussen en 's avonds weer de boel aan de kant heb.

Van de weeromstuit ook de boel weer eens uitgezocht en een zak kinderkleren naar de kledingbak gebracht. Hoe heerlijk is het om ruimte te scheppen.

Diit smaakt naar meer, maar wel op een rustig tempo.

Prettig om gewoon te wachten tot de tijd rijp is en dan de zaken aan te pakken.

Misschien is dat wel de essentie van achterover leunen; een idee rustig laten rusten tot het de tijd is om actie te ondernemen. Meestal ga ik mezelf op me kop zitten dat ik nu echt die klussen moet doen.

Heerlijk zulke minivakanties.

Vandaag voor het eerst naar het buitenzwembad in de buurt geweest.

Er was voldoende toezicht en een duidelijke goot tussen het ondiepe en het diepe, zodat ik even baantjes kon trekken. Genoten. Ik kan ook wel wat training gebruiken, want mijn rug trekt nogal krom.

Mijn zoontje stond braaf te kijken bij de goot en kreeg een compliment van de badmeester. er heerst dus een prima sfeer.

Leuk dat hier altijd wat te ontdekken valt.

Verder heb ik dan de tijd om te kauwen op niet-doen, meer achterover leunen en juist ook veel willen leren, ontwikkelen. Een schijnbare tegenstelling.

Nog twee en halve week voor mijn vakantie. Ik mag nu weer tijdelijk manager spelen omdat mijn baas op vakantie is. Ik was weer vergeten waarom ik die functie heb opgegeven. 

Wij hebben een prachtig werkregistratiesysteem maar met wat vragen en oplettendheid had ik zo een lading oude lijkjes uit de kast. Tja, het vertrouwen in procedures is groter dan waarneming en betrokkenheid.

En dan te bedenken dat er veel tijd in zo'n registratiesysteem wordt gestoken en hoe trots het management is op die mooie statistiekjes en staafdiagrammen.

Men heeft het gevoel controle te hebben.

Het onderling gekissebis en gezucht schuif ik zoveel mogelijk door naar de terugkomst van de manager. Ik heb er niet zoveel geduld voor. Bij een test kwam naar voren dat ik slecht om kan gaan met 'onredelijkheid'. Dat blijkt nog steeds het geval, haha. Soms voel ik me een Rotterdammer in Amsterdam; niet lullen maar poetsen. Om de cliches maar eens van stal te halen.

Even wennen aan het idee; in mijn eerste vakantieweek gaat zoonlief elke dag op kamp met een vriendje.

Kan dat zomaar?

Natuurlijk. Het geeft me echter een onbehagelijk gevoel.

Moet ik dan gewoon gaan werken en een andere week vrij nemen?

Nee, juist goed om af te kicken van dat verantwoordelijkheidsgevoel.

Wat kan ik toch mutsen!

Vandaag het woestijnritme opgepakt.

's morgens bij zoonlief geholpen met de spelletjes. even nagekletst in de schaduw en afscheid genomen. Voor de kinderen is het nu grote vakantie.

Ik werk nog de komende drie weken, maar vandaag wel vrij genomen.

Daarna siesta en om vijf uur naar het Westerpark bij een ondiep watertje verkoeling gezocht.

Er kwamen rijen mensen voorbij, ik schat 80 procent vrouwen, veel in witte kleren. Wat zou er voor optreden zijn?

's avonds schalde Marco Borsato over de buurt!

Met zoonlief lekker op een terrasje gegeten met ijsje bij de ijscoman toe.

Daarna nog het serieuze werk, want wij hebben kostgangers in onze haardossen. Alle plukken haar ingesprayed en laten uitgekamd. Zullen wij toch maar korte kapsels nemen?

Het weer werkt erg mee aan een soort overgavestemming.

De komende weken moet ik taken van mijn baas waarnemen en heb ik mijn bordje zelf ook meer dan vol.

Door de warmte fiets ik 's morgens in aangepast tempo. Die ontspannen benadering zet ik op mijn werk voort. Ik kan niet meer dan mijn best doen. Gelukkig vallen er geen doden als ik iets niet afkrijg. Voorgaande jaren heb ik van 's morgens vroeg tot 's avonds laat gewerkt. Ook toen kreeg ik niet alles af, hoe hard ik ook werkte.

De grap is dat ik, door de rust, meer overzicht heb en strategischer werk. Althans dat hoop ik, haha. Voorlopig heb ik nog geen averij opgelopen.

De afgelopen late middagen/avonden op de hangplek van ouders rondgehangen, terwijl de kinderen zich met elkaar vermaakten. Fijn ongedwongen gesprekken of anders gewoon even rustig zitten. Voordeel van huizen zonder tuin is dat je allemaal op straat gaat en elkaar ontmoet.

Ik ben er achter gekomen dat er meer kinderen niet of nauwelijks op vakantie gaan. Dat valt me reuze mee. Ik had eerst het beeld dat iedereen lange tijd weg zou zijn.

Nu kunnen wij kijken of wij gezamelijke activiteiten kunnen ondernemen.

Door deze zomerperiode en doordat het goedgaat met zoonlief voel ik me regelmatig heel dankbaar, Dat is zo'n fijn gevoel. eigenlijk maakt dat gevoel hele gewone dingen bijzonder. Ik kan dan heel tevreden eten klaarmaken of genieten van een kop koffie op de bank.

Zo'n gevoel overvalt me. Ik vraag me af of zo'ngevoel te beinvloeden is.

Het is een leuk drukke tijd. Wel vermoeiend dus heb ik weinig puf als ik eenmaal thuis ben.

Wij hadden een gezellige picknick met de klas en ouders vrijdag. De warmte vertraagt het tempo. Door het stof kwamen de associaties met pippi langkousland.

Voor het ware gevoel in een soort sauna naar de eerste helft van het voetbal gekeken. Daarna werd het de kinderen teveel. Ze speelden liever buiten.

Zoonlief raakt nog steeds uit zijn doen door de warmte. Hij heeft mazzel dat hij in ons koude kikkerlandje mag opgroeien.

's avonds kwam hij tot rust in zijn badje op het balkon.

Zaterdag in de regen naar een feestje in waterland. Op de heenweg was ik teveel bezig met de routebeschrijving om echt te genieten, maar op de terugweg rook de fiets de schuur dus dat ging vanzelf. Wat is het prachtig met alle weidevogels, koeien, schapen en bloemen.

Op een boederij mocht zoonlief naar het koeienmelken kijken en zelf melk tappen.

Super om zo'n tochtje te maken. Het is zo lang geleden dat ik dat deed.

Voorheen reed ik in de zomer met een vriendin 's morgens elke dag zo'n ronde om later op de dag genoeg rust te hebben om te studeren, heerlijk.

Zondag een etentje met mijn broer met familie en zijn schoonfamilie. Wij kennen zijn vrouw en schoonzussen al sinds de middelbare school. Zo'n jarenlange band voel je op zo'n avond. Het is bijzonder om mensen in verschillende fasen door het leven te zien wandelen. Ik zie en spreek ze weinig maar ze zijn me wel dierbaar.

Het werd natuurlijk wel laat, zeker voor zoonlief. Hem vandaag maar vroeg opgehaald en in bed gestopt. Ik profiteer er nog maar van dat hij niet begrijpt wat de digitale uren na 12.00 u betekenen.

Zelf ga ik ook maar weer eens vroeg naar bed.