Egeltje dagboek

Het wordt lichter in mij. Dat is fijn.

Vanmiddag een gesprek gehad met mijn leidinggevende over de verdere opbouw. Hij was het gelukkig met mij eens dat ik beter kan zorgen dat ik de huidige 4 uur mijn werk goed doe en op krachten kom, dan 5 uur werk en teveel op mijn tenen loop. Hij was ook tevreden over mijn huidige bijdrage, lekker.

Ook had hij wel oren naar mijn voorstel over de toekomstige invulling van mijn functie. Dat zou namelijk betekenen dat mijn collega en ik allebei gaan doen waar wij goed in zijn. Bijkomend voordeel is dat ik nauwelijks afspraken buiten de deur heb. Met de strakke schooltijden, leveren afspraken in het land teveel stress op.

Wij gaan het nader uitwerken.

Daarnaast realiseer ik me dat ik te hard wil dat de scheiding goed verloopt. Ik heb mijn aandeel, punt. Ik heb geen volledige controle over het verloop, ik ben niet verantwoordelijk voor het gedrag van mijn man. Dat kan ik dus loslaten en dat geeft ruimte in mijn hoofd.

Goed weekend gehad. Mijn man had andere dingen te doen, dus zou hij niet komen. Dat gaf mij twee dagen in eigen huis. Lekker in de ochtend aanrommelen. Gistermiddag naar de Haarlemmerhout Tuinen. Het is heel grappig; je gaat vanuit het drukke centrum met winkelend publiek het spoor onderdoor de rust tegemoet;

de vogels fluiten, er is een kinderboerderijtje en een tuin aan het water waarin de kinderen mogen spelen. Met het zonnetje erbij en leuke speelgenootjes voor mijn zoontje een oase.

Vandaag naar een superleuke voorstelling voor kleuters. Het ging op een hele leuke manier over samenspelen en elkaar afstoten. Precies waar mijn zoontje mee worstelt.

Aan het einde van de middag belde mijn man. Wij waren voor het theater aan het spelen, dus ik stelde voor om mee te komen spelen en later in nabijgelegen restaurant wat te gaan eten. Akkoord.

In het restaurant vertelde mijn man aan tafel dat hij wil verhuizen en nu aan zijn advocate heeft gezegd dat hij weer 4 dagen in ons huis wil. "Daar was jij het toch mee eens?" Gezegd dat wij daar maar eens een andere keer over moeten hebben.

Kijkend naar ons kind, die braaf aan het kleuren was.

Hij komt echt van een andere planeet!

Ik ben erg benieuwd of zijn advocate dit serieus gaat voorstellen, nadat ze de mediation heeft stopgezet. Mijn man heeft zich zelfs uitgeschreven op ons adres, schreef de kinderbijslag me.

Gelukkig voel ik me niet uit het veld geslagen, wel vrees ik dat wij nog niet zo gemakkelijke scheiding gaan krijgen. Een ware uitdaging.

Door de cursus merk ik dat ik vrijmoediger word in mijn eigen belang.

Gisteren werden zoontje en ik erg laat wakker. Hij met dikke ogen van muggensteken. Ik voelde me moe en wiebelig. Geen zin om me te gaan haasten en mijn best te gaan doen. Dus tegen mijn zoontje gezegd; wij nemen een dagje vrij!

's ochtends rustig aan en 's middags met mijn moeder naar de Hortus. Eigenlijk wilden wij naar de Hermitage, maar er stond een lange rij. Fijn dat mijn moeder zo soepel is om er dan een ander feestje van te maken. Later bij V&D frietjes met vis en groente. Fijn gevoel dat zo'n moeilijk begin was omgebogen naar een goede, ontspannen stemming. Lekker ook niets hoeven doen.

Vanmiddag was een klassenborrel. Ik was echt helemaal blanco, had niets te melden, kon geen vraag bedenken. Normaal zou ik toch mijn best hebben gedaan. Nu heb ik er een beetje bij gestaan, niet echt een actieve bijdrage. Het is goed zo.

's avonds belde mijn man dat hij van zijn advocate had gehoord dat ik twee weken geleden contact met haar had gehad. Niet echt handig om daar over te beginnen waar ons zoontje in de kamer rondliep. Ik realiseerde me nu wel waar ik de afgelopen tijd zo rot over had gevoeld. Jarenlang trek je samen op en deel je het leven. Nu verlopen de belangrijke zaken via onze wederzijdse advocaten en praten wij alleen nog over ongevaarlijke onderwerpen. Daar heb ik de pest over in, hoewel ik me ook wel realiseer dat het nu niet handig is om met z'n tweeen te gaan onderhandelen.

Ik baal gewoon ook dat hij me niet even heeft verteld dat hij een advocate had ingeschakeld. Dat ik daar via een brief achter moest komen. En dat wij door het stilzetten van de therapie ons in gesprek zijn hebben beeindigd.

Nou ja, nu weet ik dat dit me dwarszit. Het onbestemde gevoel is benoemd, het gevoel dat de verbinding verbroken is. Dan gaat het verdriet vast vanzelf ook weer weg.  

Gisteren en vandaag mijn bed ingekropen, nadat ik mijn zoontje naar school had gebracht. Zo was ik 's middags lekker fit. Nu weer moe, dus......... 

Voor Sweets.

Vandaag een dagje met de stroom mee. In Amsterdam West een uitgezette wandelroute gelopen. Prima wandelweer en een hele mooie route. Helaas had ik geen fototoestel, anders had ik hier wat laten zien. Bos en Lommer blijkt veel mooier dan je door al die negatieve publiciteit zou denken. Ik fiets normaal gesproken ook alleen maar op de doorgangswegen, die er niet al te vrolijk uitzien.

Maar de tussenstraten, pleinen en het park zijn echt een lust voor het oog. 

Er worden hele goede dingen met onze belastingcenten gedaan.

Onderweg bleken er veel activiteiten te zijn en open gebouwen. Grappig om veel moslims vanwege het suikerfeest op hun paasbest te zien. Ook bij de protestantse en surinaamse kerk was er feest. Dus veel mooie mensen. 

Echt een belevenis.

Vandaag maar meteen wat extra risico genomen; mijn zoontje bij vriendinetje laten spelen en zelf weg gegaan.

Onderweg kwamen wij mijn man tegen. Hem verteld dat wij naar dat vriendinnetje gingen. Later belde mijn man dat hij mijn zoontje wilde vragen of hij morgen vlees wil eten. Dat ging dus niet, want hij was bij dat vriendinnetje en ik niet. hmmm.

Hij ging toch vlees kopen en alvast in de koelkast leggen. Het huis was nog heel rommelig. Dat vindt hij ook al niets,

Ik ben benieuwd of hij er nog op terugkomt.

Voor mij was het wel even lekker om alleen te zijn. Heerlijk bij het water gezeten, koffie gedronken en krantje gelezen.

De oefening stel ik even uit, tot ik kritiek wil geven op iemand. Ik kom er nu niet op.

Natuurlijk word ik wel in mijn behoeftes gefrusteerd; ik zou dolgraag rust willen. Dat kan als mijn man zijn sleutels afstaat. Ik schrik elke keer als ik geluid hoor in het trappenhuis, bang dat hij komt. Ik probeer van die angst af te komen, maar dat lukt me niet. Zijn gedreig heeft meer impact op me gehad, dan ik wil. Het is echter nu niet de tijd om mijn behoefte te uiten.

Waarschijnlijk analiseer ik al waarom gedrag van de ander me stoort, zodat ik mijn ergenis meer zie als iets van mij dan van de ander. Zodoende kom ik vaak niet toe aan kritiek. Bovendien denk ik vaak aan balken en splinters, wie ben ik om de ander de maat te meten?

Vandaag vrij, want mijn zoontje had geen school.

Vanmorgen dacht ik dat ik door mijn hoeven zou gaan. Ik was kapot. Het is tijd om mijn krachten te sparen. Op mijn werk dus goed aangeven dat ik echt geen reserves meer heb en ik echt geen onnodige risíco's ga nemen in uitbreiding van werk. Volgens het schema van de arbo-arts moet dat wel.

Naar mijn man toe ga ik juist meer risico nemen. Mijn risicomijdend gedrag kost me teveel energie. Ik pieker me suf wat ik wel en niet vertel om enerzijds zoveel mogelijk boos commentaar te vermijden, maar anderzijds hem toch te betrekken en op de hoogte te houden.

Ik weet ook dat daar mijn uitdagingen liggen:

- mijn kracht bewaken

- voelen en denken meer laten samenwerken

De dag eindigde trouwens goed. Mijn zoontje vermaakte zich prima met een vriendinnetje. Uiteindelijk belanden ze in een wasserij op twee krukjes. Een Pakistaans echtpaar was de was aan het vouwen. Gezeten op hun krukjes zongen de twee kleuters voor dat vouwende echtpaar een liedje over de maan. Zo'n mooi beeld.

Wat zijn die videoclips verslavend. Ik bedacht nog een heerlijk nummer.

Het is jeugdsentiment met een revival deze zomer. Het is te lang om uit te leggen, maar ik had me gered uit een benauwde situatie waarbij ik alles dreigde kwijt te raken. Ik zat met mijn broer en zoontje in de auto en dit lied kwam uit de radio.

Mijn broer is een man van weinig woorden, maar hij zong -net als ik- mee, alsof wij samen besloten ons niet te laten kisten.

Dit is ook een lekkere oppepper; lekker een lange tong uitsteken

Vandaag kwamen redelijk wat stressfactoren voorbij met de bijbehorende oplaadmomenten. Slecht geslapen, echtscheidingsstress omdat wij een ouderschapsplan moeten maken en discussie met mijn man die onverwachts belde, veel geregel op werk en een uur extra gewerkt door bezoek, waardoor ik uitgeput naar huis ging.

Wel weer op weg naar werk eerst koffie gedronken in het park, in de pauze een wandelingetje gemaakt en thuis een half uurtje geslapen voordat ik mijn zzontje ophaalde van BSO.

De dag dus redelijk doorgekomen.

Een appèl op mijn behoefte aan het geloof in het goede.

Eigenlijk is die erkenning niet zo belangrijk. Het leerpunt zit hem denk ik toch meer in grenzen stellen. Ik hoef me niet op te offeren om te helpen. Overdreven gezegd het beeld van Breaking the Waves, waar Bess zich denkt op te offeren om haar geliefde beter te maken.

Het is niet nodig om me geheel in de strijd te gooien.

Een tip voor de troonrede, als positieve noot voor de komende magere jaren.

Genieten en dansen in een rustig pretpark omdat de meeste mensen het af lieten weten door het slechte weer. Nou, zij mooi niet.

Geinspireerd door zoveel dadendrang in de cursus gisterenochtend direct het huis schoongemaakt. Dit doe ik voor de zondagse visite van mijn man; hij is veel netter dan ik, dus wil ik hem niet ergeren.

Ik was erg tevreden over het voorlopen op mijn programma. Wel hoorde ik luid geklik; 4 knikkers in de wasmachine! Later op de middag telefoon van mijn man; hij was in de berging die openstond met mijn sleutels erin. Tja, ik kan het leuk proberen, maar het blijft behelpen, haha.

Nog nagedacht over mijn doel voor over 4 weken. Ik weet het niet, leef op het moment meer bij de dag. Mijn devies op het moment is meer ervaren dan streven.

Gisteren zei mijn zoontje een paar keer dat hij niet wilde dat mijn man kwam. De reden was; gewoon, ik wil het niet. Uiteindelijk vond hij het wel goed als wij gedrieen in het park koffie gingen drinken. Later bleek dat mijn man daar weer niets voor voelde.

Vandaag was mijn zoontje eerst boos op het bezoek van mijn man.

Normaal gesproken ga ik weg, maar nu ben ik gebleven om hem dingen aan zijn vader te laten zien waar hij enthousiast over is. Later in de slaapkamer gaan strijken zodat hij heen en weer kon lopen. Na een paar uur was de terughoudendheid weg en ging hij met mijn man op pad.

In zo'n situatie blijf ik twijfelen of ik het wel goed doe, maar uiteindelijk vind ik het wel goed dat ik ben gebleven om mijn zoontje te steunen. Ook al zal het misschien niet zo leuk voor mijn man zijn geweest dat ik niet weg ging.

Ondertussen ben ik gelukkig wel gewend aan het idee dat het een procedure wordt. Misschien is nog wel het lastigste dat ik er geen sturing meer aan kan geven.

Het is nu niet meer een gezamelijk overleg, maar meer een belangenstrijd.

Ik moet nu afwachten wat de andere advocate voor eisen naar voren brengt.

Van de andere kant heb ik weer een advocate om mijn kant van de zaak te belichten, dus kan ik het ook meer loslaten. 

Grappig dat Bosuil Pippi als held kiest, zelf ben ik erg fan van Lola; een onderzoekend en fantasierijk meisje.

Waarom komt er geen volwassen held in me op? Ik ben zeker volwassen, maar niet zo serieus van binnen. Als ik echt goed in mijn vel zit wil ik dansen, lachen, samen plezier maken. Dan heb ik meer het gevoel om te lachen om het leven.

Uiteindelijk is het ook maar een dwaas fenomeen; het leven. 

De volgende ronde in de echtscheiding; mijn man heeft een eigen advocaat ingeschakeld die de mediation heeft stopgezet.

Ik heb die advocaat vanmorgen gebeld om te vragen wat de verdere procedure was en de eisen van mijn man. Het lijkt me praktisch om vooraf overleg te hebben over de eisen, zodat wij misschien wel in 1 keer eruit zijn.

Het blijken echter niet de regels van het spel te zijn. Ik krijg de eisen te zijner tijd wel te horen en anders moet ik maar met mijn man praten. Tja, dat lijkt mij geen optie.

Nu dus ook maar een advocaat inschakelen. Hopelijk wordt het geen strijd.

Wel moeilijk om af te wachten wat mijn man wil en wat de advocaten gaan doen.

Heb ik vandaag iets vitaals gedaan?; in ieder geval na twee uur gestopt met werken omdat het toch niets werd. Blij dat mijn kamergenoot net op vakantie was; ik zat te huilen achter mijn bureau. Daarna mijn schoonzus en broer gebeld en met hen overlegd wat wijsheid is. Reuzefijn om zo'n klankbord te hebben.

Nu heb ik nog even lekker tijd om uit te rusten voor ik mijn zoontje bij het theater ophaal, waar hij met de klas naar toe gaat. De BSO vertelde me gisterenmiddag pas dat zij dat niet gaan doen, dus ik zelf maar moet regelen dat hij op de BSO komt. Vorige week zouden ze het nog wel regelen; communicatiefoutje, jaja.

Gelukkig heb ik nu dus vrij. Ga ik lekker met hem naar de speeltuin.

Vandaag een lekker bijkomdagje. Het stelt me gerust dat wij winterklaar zijn, zeker nu ik fors in inkomen achteruit ga door het verlof dat ik ga opnemen. Het is wel heerlijk dat het kan.

Vanmorgen na de boodschappen en de was een uurtje geslapen. Heerlijk om uitgerust de rest van de dag tegemoet te zien.

's middags naar zwemles met twee klasgenootjes en een vader. De les ging niet door dus ons vermaakt op het speeltuintje bij het zwembad. De vader bleek ook wandelvakanties te hebben gedaan, dus daar herinneringen over opgehaald in het zonnetje op een bankje. Prima tijd gehad. 

Naar aanleiding van het dagboel van levensmoed ook even een heerlijk vitaal lied van Ramses Shaffy.

Vandaag had ik het over mijn scheiding en ik besefte dat ik het heb geaccepteerd.

Weg is de verwarring om mijn ervaring dat er liefde was, maar mijn man al die tijd boosheid opkropte. Het is niet meer relevant. Het is goed zo.

Ik merk ook dat mijn zoontje en ik het prima samen redden. Het is lekker ontspannen. Ik ben ook meer gericht op genieten, dan op plicht.

Mijn zoontje is ook braaf genoeg van zichzelf. Gisteren speelde ik overdreven verbaasd dat hij niets tijdens de overblijf had gegeten en vandaag had hij alweer zijn trommeltje leeg.

Ik heb het er met een collega wel eens over gehad dat je het gemakkelijker hebt als je uit een ondernemersgezin (zoals ik) kom. Ik heb meer lef, ben veel vrijer. Hij als jongen van de postbode is veel braver en voorzichtiger opgevoed. Misschien heeft hij wel gelijk.  MIsschien verklaart dit ook de strengere aanpak van mijn man.

Mijn zoontje ligt gezellig naast me op de bank te slapen. Hij wilde wachten tot ik ook ga slapen. Wat een rijkdom.

Leuk dat er weer een traject begint!

Vandaag een heerlijk dagje.

Ik moest naar de Arbo-arts. Heel vervreemdend om mijn verhaal te vertellen aan iemand zonder uitdrukking op zijn gezicht. Hij vroeg ook niet door. Maar goed, dat was zo weer voorbij. Op de heen en terugweg een flinke plensbui. Ik was op de fiets, dus ik was lekker opgefrist.

Daarna mijn werk gebeld dat ik een dagje oversloeg en mijn bed ingekropen. Heerlijk bijgeslapen. Ik voel me een ander mens!

Gisteren heb ik een nieuw bed gekocht. Het werd dezelfde middag geleverd.

Als de scheiding erdoor is en ik mag hier blijven wonen, ga ik met een wandkast een alkoof voor mezelf maken.

Dan krijgt mijn zoontje de rest van de slaapkamer. Nu ligt hij in een nis in die kamer.

Deze grote slaapkamer heeft al de nodige veranderingen meegemaakt.

Twintig jaar geleden werd het mijn slaap/studeerkamer. Ik was toen nog student. Daarna kwam mijn toemalige vriend erbij en kreeg hij ook een studeerhoek.

Na 11 jaar was de rek uit onze relatie. Ik werd volwassen. Hij bleef vrijblijvend leven met vrijwillgerswerk en op het laatst een tweede relatie.

Na zijn vertrek ben ik in mijn slaapkamer gaan meubelmaken. Niets zo fijn als zwaluwstaartjes in hout bijtelen. Ik had mezelf een sabatical gegeven. Alsof ik toen al voorvoelde dat wij langer gaan doorwerken.

Vervolgens ben ik weer gaan werken en heb ik in de slaapkamer een bokshoek gemaakt.

Daarna heb ik enkele jaren afscheid genomen van mijn slaapkamer. Net toen ik dacht om mijn huis op te geven, kwam er een staatgreep zodat ik in Nederland terugkeerde. Zelfs nu ik bijna uit mijn huis werd gegooid, lijkt het er op dat ik hier kan blijven wonen. 

Wel mooi zo'n nieuwbouwkamer met een geschiedenis.