Egeltje dagboek

Inspirerend boekje aan het lezen over liefdevolle vriendelijkheid.

Zo gaat het over de uitdaging met elke situatie om te gaan alsof die nieuw is, in plaats van halsstarrig oude maatstaven en reacties te gebruiken.

Nu is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar ik heb daar wel goede ervaringen mee.

Zo kreeg ik een nieuwe leidinggevende. Ik had in de sollicitatiecommissie gezeten. Wij konden kiezen uit deze man die een blufferige presentatie gaf en een hele leuke, sociale man. Wij wilden graag die leuke man maar voorzagen dat hij zou afknappen op onze eigenzinnige, autoritaire directeur. Wij kozen dus maar de bluffer wetende dat hij de voorkeur had van de directeur.

In het begin had ik veel weerstand tegen die rare snijboon, maar later bleek hij de juiste man op de juiste plek te zijn en bleek hij ook heel fideel te zijn. Laten wij maar zeggen een moeilijke maar smaakvolle oude wijn.

Ook in deze scheiding wilde ik (en de adviseurs) de omgang tussen VM en zoon regelen in duidelijke afspraken. VM werkte echter niet mee en koos kennelijk voor een afwachtende houding. Laat zoon maar bepalen wanneer hij zijn vader wil zien, lijkt hij te denken. Eerst vond ik het maar niets, maar nu blijkt het ook te werken.

Een herkenbare is ook het verhaal van een mensenrechtenactiviste, die vertelt dat ze door kon gaan met de strijd ondanks het risico gedood te worden.

Ze zegt; als je weet wat je eigenlijk hoort te doen is het de zaak van iemand anders om je te doden.

Zo voel ik het ook.

Even weer heerlijke uitrijdagen.

Zo voelt dat; soms is het hard werken, vol twijfel en gedoe. Dan weer onverwachts de wind in de rug en de toelachtende zon.

Opeens komen er een reeks positieve punten; een goede gedachte, een mooi boek, een lieve e-mail van een vriendin, een vleug munt uit een bak bij de groenteboer dat me doet denken aan relaxte tijden. Zo keert de rust weer terug.

Het harde werken is ook prima, want dat zet me tenminste in beweging, maar het uitrijden is ook heerlijk.

VM was jarig. Zoonlief beetje gestimuleerd om een afspraak te maken met zijn papa.

Ze zijn samen uit eten geweest en hebben genoten. he, he. Ik was echt blij voor ze.

Mooi dat ze er goed dagje van hebben gemaakt.

Uiteindelijk komt er ook rust in de ontstane gewoonte; zoon belt VM als hij iets wil afspreken. Eerst wachtte zoon totdat hij helemaal verdrietig was dat hij niets van zijn papa hoorde. Nu belt hij als hij VM wil zien.

Het vraagt alleen van mij wel enige flexibiliteit. Gelukkig spreken meestal door de week af, zodat ik toch werk. Zoon is dan blij dat hij niet naar de BSO hoeft.

Hij durft tegenwoordig ook vriendjes te vragen als VM komt. Dat maakt het voor hem wat allerdaagser.

Een stof tot nadenkdag.

Allereerst dat onze familie - en ik dus ook- slechts in staat is om over inhoud te praten. Ik ging met broer en moeder naar een feestje. Ik kon mijn uitnodiging niet vinden en dacht dat mijn moeder hem wel zou hebben, mijn moeder dacht het omgekeerde. Moeder en broer kwamen mij en zoontje bij het station afhalen, maar wij hadden dus geen adres waar wij naar toe moesten.

Het werd een ingewikkelde speurtocht, waarin wij veel over de inhoud hadden - waar moeten wij naar toe, maar niet over wat er allemaal gebeurde.

Op een gegeven moment gaf mijn zoontje aan dat wij ruzie maakten (dat kunnen wij heel beleefd, zonder geschreeuw) en dat mijn broer "sorry" moest zeggen, maar op de voorstoelen (mijn moeder en broer) zwegen hardnekkig. Tja.

Het doet me nu nasudderen wat mijn rol er in is en wat ik anders had kunnen doen. Kan ik iets opmerken over wat er gebeurt en hoe dan? Wil ik dat wel of accepteer ik dat dit ons onvermogen is.

Op het feestje van de vriendin waren een stuk of vijftig vrienden en familie.

Hoewel ik veel waardevolle contacten heb, zijn ze wel vaak tijdelijk.

Zo'n groep vrienden heb ik niet. Wel enkele goede vriendinnen en oude vrienden waarbij het direct weergoed is als ik ze na jaren weer eens zie.

Ik vind zo'n vriendengroep van mijn vriendin het heerlijk om te zien. Ik krijg er geen jaloers gevoel bij maar wel twijfel.

'Heb ik wel sociaal talent?' 'Is er niet iets mis met mij?'

Ik ben er nog niet uit of ik zo'n vriendengroep mis of dat ik bang ben voor het oordeel van anderen. 

De afgelopen dagen mijn verlies genomen. Het ziet er naar uit dat ik financieel aardig word uitgekleed door deze echtscheiding. Met het zwaaien met de geldbuidel komt er tenminste een convenant. Op zich kom ik die klap wel te boven, maar het knaagt wel.

Zowel bij mijn eerdere relatie als nu werd ik door de omstandigheden kostwinner.

Vanzelfsprekend heb ik me ingezet om de ander de ruimte te geven zich te ontwikkelen. Helaas kwam aan beide relaties op het moment dat er voor mij ruimte kwam een einde aan de relatie. Beide keren hadden de partners het gevoel dat het 'hun' geld was. Geen enkele erkenning voor de kansen die ze gehad hebben.

Stank voor dank.

Gewoon de pijn maar toegelaten en nu is het wel goed. Gewoon weer tot de orde van de dag. Het is wat het is. Ik ga me weer richten op het goede; geld komt en gaat. Zo gaat het altijd bij mij.

Zoonlief had VM gevraagd hem van school te halen. Fijn, want ik kon mijn werk afronden. Daarna met een bak heerlijke kersen op een bankje aan het water.

Het leven lacht me tegemoet.   

Een heerlijk verwendagje.

Vanmorgen op de markt onbespoten fruit gehaald, zodat wij de bakjes framboos, aardbei, bessen en kersen konden uitstallen en alles lekker proeven.

Zoonlief had net de film Ratatouille gezien, die gaat over proeven en koken.

Net als in de film met ogen dicht geproefd.

's middags ging zoonlief bij vriendje voetbal kijken. Met een half oog heb ik thuis de match gevolgd en verder opgeruimd. Na de wedstrijd een half uur geslapen.

Daarna zoonlief opgehaald en naar de ijscoman gelopen. Hij krijgt zoveel bolletjes als er doelpunten door Nl. zijn gemaakt. Vandaag moest hij genoegen nemen met

1 bolletje.

's avonds nog gesmuld van crakers met avocadodip en kaas met tuinkers. Koffie toe met een superbonbon 'Hemel op Aarde'.

mmm, het verwennen vandaag draaide erg om eten. Wel veel gezonde dingetjes.

Nu ondertussen een veel leukere wedstrijd dan vanmiddag aan het kijken;

Denemarken - Kameroen.

Het blijft altijd een verrassing of ik internetverbinding heb of niet.

Nu word ik weer verwend door UPC.

De tijd dat ik het leven kan accepteren zoals het is groeit.

Het klinkt heel gelaten, maar zo is het niet. Het is meer het loslaten van de controle, het vechten tegen de bierkaaien. Dan is er ruimte om de kansen te pakken, te ontspannen.

Het accepteren zorgt ook dat ik minder streng ben voor mezelf.

Nu ben ik erg moe van al het gedoe en geregel en van de emoties om de dood van een vriend.

Zaterdag was de crematie van de vriend. Het was verdrietig maar ook heel krachtig.

Zo'n 15 jaar geleden hebben wij zijn zwager begraven. Het was mooi om te zien hoezeer de familie gegroeid was in saamhorigheid en zelfvertrouwen.

Ik kreeg ook het gevoel dat de overleden vriend me toelachte, zoals hij wat vaker deed met zo'n mengeling van bemoediging, liefde en "ik heb je door".

Zondag was VM in huis. Ik heb in de bieb een stoel gezocht met uitzicht over de haven. Ik had het plan om te lezen, maar daar was ik te moe voor. Heerlijk voor me uit gestaard.

Gisteren en vandaag was ik ook nog heel moe. Het duurde lang voor de mist uit mijn hoofd was opgetrokken. Gelukkig zijn er altijd suffe klusjes om me mee te vermaken en hulp aan collega's. 's middags kan ik dan de moeilijkere klussen aan.

Toet kwam op bezoek met Beesies! Zoonlief was helemaal blij; met de Beesies en de geweldige vertraging in het naar bedgaan.

Wat is Toet een mooie dame zeg.

Na het weggaan probeerde zoon nog wel te huilen, maar daar trap ik niet in.

De man met de hamer kwam zomaar langs.

Gisterochtend stram wakker geworden, kennelijk moeilijk gedroomd.

Als VM is geweest, is zoontje erg dwars, een bekende reactie. Hij weigert medewerking. Hoe vaak kan ik innerlijk tot 10 tellen.

"s morgens op het werk veel bozige ontevredenheid. De laatste tijd was ik veel op pad, dus lag mijn bureau vol met zulke zaken. Daarnaast nog een afdelingsoverleg vol bozig geneuzel. Ik werd er wiebelig van.

's middags met zoontje op de fiets naar zwemles. Opeens kwam de wolkbreuk met onweer. Sinds ik een blikseminslag heb meegemaakt, heb ik het niet meer op onweer. eerst geschuild, toen met wind mee naar huis. De straten stonden blank, dus mijn zoontje vond het erg leuk. Thuis lekker onder de warme douche.

's avonds met zoontje in bed een eerste leesboekje gelezen. Hij gaat na de vakantie naar groep 3. Hij is de jongste uit zijn groep (van november) en is een trage starter.

Op school krijgt hij zijn taakjes met moeite af. Bij de overblijf krijgen ze een kwartier om te eten (tja, tijdsmanagement begint vroeg) Hij krijgt met moeite een boterham naar binnen, terwijl hij er best twee of drie lust.

Hij was bang voor de overgang naar groep 3. "ik moet dan plussen en lezen"

Nu heb ik hem alvast wat sommetjes geleerd en gisterenavond dus zijn eerste leesboekje. Hij kon bijna zonder hulp het boekje voorlezen. Hij glom van trots.

Hij was helemaal opgelucht dat hij het zomaar kon. De lieverd. 

Ik ben gelijk met zonntje in slaap gevallen. Ik was bekaf.

Gelukkig mag zoontje vanmiddag bij een vriendinnetje spelen, zodat ik de hele dag voor mezelf heb. Ik ga eens heerlijk bijkomen.

Het gedrag van VM wordt veroorzaakt door onder meer een burgeroorlogstrauma.

HIer weet de huisarts (coordinator voor het welzijn voor het kind) en het opvoedsteunpunt niet wat ze met de situatie aan moet.

Wat moeten al die andere, de vele Amerikaanse ex-soldaten met hun gezinnen, eigenlijk overal over de wereld speelt het wel. Er zullen vast veel mensen zijn die er goed mee om kunnen gaan; er een modus voor gevonden hebben of het weg hebben gestopt door hard te werken.

Voor mij is de grootste valkuil om te blijven piekeren over een manier om een uitbarsting te voorkomen. Ik bedenk bezweringsrituelen, alles schoon, de juiste kleren voor zoonlief etc.. Alsof ik de controle zou kunnen uitoefenen.

Ik ben er -denk ik- meer gebaat bij om te accepteren dat onzeker is wat er gaat gebeuren, dat ik er niet verantwoordelijk voor ben. Dat is denk ik mijn angst onder ogen zien. 

Het is allemaal goed gekomen.

Zoonlief mocht een vriendje mee nemen, die ook bleef eten. VM blijft mij hardnekkig negeren. Hij laat zoonlief bellen of een boodschap overbrengen.

Mijn slot weer vervangen en rust!!!!!!!!!!!!!!!

Ik kreeg ook internet weer aan de praat. Mijn avond kan dus niet meer stuk.

Ik ga eens lekker koffie drinken en ontspannen.

Zoontje was vanavond verdrietig omdat hij zijn papa mist. Hem laten bellen. Morgen komt VM hem uit school halen. Ze gaan dan in mijn huis.

Ik ben best zenuwachtig. VM heeft zijn emoties absoluut niet in de hand.

Hij is gelukkig wel onder behandeling, maar ik kan niet inschatten hoe het met hem is. Donderdag belde hij naar aanleiding van het voorstel van mijn advocaat om een gesprek aan te gaan over de verdeling. Hij bedreigde me weer. Gelukkig had ik net een heel ontspannen etentje. Ik kon dus het gesprek in de hand houden.

Een knap lastige situatie om morgen weer thuis te komen. Helaas voelt mijn zoontje de spanning aan. Hij had buikpijn bij het slapen gaan.

Zoonlief en vriendinnetje willen buiten spelen, maar ik heb net weer internet.

Ze produceren wel erg veel lawaai, dus ik hou het kort. Wie weet kan ik vanavond verder.

De buitenwereld vraagt wat geduld; nog geen geregeld internet, lekkage, boze VM en druk werk. Ik probeer het maar een beetje los te laten. Het nekt me wel een beetje dat er weinig rustmomenten zijn. Gelukkig kan ik korte momenten snel gebruiken. Net tussen twee afspraken een klein dutje gedaan.

Het is wel erg gezellig met vriendjes en vriendinnetjes van mijn zoontje.

Met zo'n druk hoofd heb ik niet altijd het geduld en de speelafspraken bieden dan een mooie afleiding. Gisteren een gezellig logeerpartijtje bij ons thuis. Die twee kunnen zo heerlijk met elkaar lol maken.