Erwaseens dagboek

deel 1

Toen : ik een kind was

Onderdeel van een gezin met een kind met een handicap die of in het ziekenhuis lag,
Of als hij thuis was veel aandacht nodig had en bij mij dan op de kamer sliep.
Ik voelde me ondergeschikt., strenge vader en moeder.
Vader nooit thuis, moeder altijd thuis, presteren was graadmeter, lastig zijn zeer negatief

Als puber:
Meer evenwaardig a.g.v. zeer goede sportprestaties en hoge werkbijdrage aan het familiebedrijfje
Onze eetsituatiaties waren werkoverleg. Wij waren een zeer geoliede werkmachine,
Waarin ik steeds meer, samen met mijn moeder, met wie ik het meeste contacten had de kar ging trekken. De contacten met mijn moeder waren zowel heel leuk, maar we leken veel te veel op elkaar dus ook veel conflicten.
We wilden allebei gelijk krijgen.
Zodra ik op heel jonge leeftijd het huis uit was,
waren de conflicten over, en hebben we nog een heel
leuk contact gehad, tot ze ziek werd en veel te jong overleed.

Wat thuis kon zijn heb ik bij wat na al die tijd nog steeds mijn lief is. Warmte en aandacht, en leuke dingen met elkaar doen, DAAR heb ik leren houden van en familiebanden en varen. Nog steeds 2 heel belangrijke dingen in mijn leven.


Als volwassene:
De druk om te presteren heeft mij gebracht waar ik ben,
Lichamelijk versleten en moe, dus eigenlijk nergens.
De uitkomst van de Wiakeuring kan dat nog verergeren maar ook verbeteren

deel 1

ik loop steeds achter,
bijgaand het profiel en uitkomst van oefening 2

Toen : ik een kind was

Onderdeel van een gezin met een kind met een handicap die of in het ziekenhuis lag,
Of als hij thuis was veel aandacht nodig had en bij mij dan op de kamer sliep.
Ik voelde me ondergeschikt., strenge vader en moeder.
Vader nooit thuis, moeder altijd thuis, presteren was graadmeter, lastig zijn zeer negatief

Als puber:
Meer evenwaardig a.g.v. zeer goede sportprestaties en hoge werkbijdrage aan het familiebedrijfje
Onze eetsituatiaties waren werkoverleg. Wij waren een zeer geoliede werkmachine,
Waarin ik steeds meer, samen met mijn moeder, met wie ik het meeste contacten had de kar ging trekken. De contacten met mijn moeder waren zowel heel leuk, maar we leken veel te veel op elkaar dus ook veel conflicten. We wilden allebei gelijk krijgen.

Als volwassene:
De druk om te presteren heeft mij gebracht waar ik ben,
Lichamelijk versleten en moe, dus eigenlijk nergens.
De uitkomst van de Wiakeuring kan dat nog verergeren maar ook verbeteren

Het onderbewuste bewust maken, hoe doe je dat deel 2,
oefening 1 heeft er wel mee te maken, dus gedaan, zeker zinvol. Aan het eind van deze cursus nog een keer doen.

en ik wens iedereen natuurlijk alle ijsplezier die ze maar kunnen hebben, geniet nu, want het kan weer jaren duren.


(doordat ik het niet kon copieren, heb ik het maar overgetyped)

Uitkomst opdracht 1
ik wij Het Globe

fysiek veel niets niets niets

emotioneel veel veel behoorlijk beperkt

mentaal veel veel redelijk behoorlijk

spirit. veel veel spielerij beperkt

totaal teveel veel beperkt rel. wel
te kleine aardig
groep
Doelstellingen

1) minder "ÏK" door minder pijn of andere beleving van pijn
2) in elk geval houden van de kleine vriendenkring die er over is
verbredeing van kennis - & vriendenkring om wegvallen werkkring
Als de Wia keuring achter de rug is, en doelstelling 1 in positieve beweging is
meer Wij en Het en veel minder IK

NB: wie kan op grobegebied nu individueel zingeven?

gisteren voor het eerst in het warme water in een zwembad in de buurt, samen met mijn schoonzus.
Viel tegen in de zin van pijnbeleving, ging heel goed in
bewegingsvrijheid.
Per saldo vonden we het beiden prima en fijn om te doen,
en dus zeker gaan herhalen.

Mijn vriendinnetje heeft gisteren een deel van mijn dossier gelezen, en ze kwam nu zelf met verwijten aan
de doktoren, die me toch ernstig hebben laten zitten.
Ik ben daar toch wel erg blij mee, want het kan uiteraard ook aan mij liggen. In elk geval snapt en herkent ze nu mijn boosheid naar deze mensen toe,
en dat is voor onze relatie toch wel erg belangrijk

En dan dat schaatsen he. Gisteren met mijn gehandicapte broer even naar het ijs geweest. Buitenschaatsen is een enorme hobby van me, en ik was bevreesd dat ik toch zou willen schaatsen, ondanks het feit dat dat helemaal niet kan. Maar ik kon ook niet werken ..en ging toch.
Niet kunnen is altijd relatief.

Ben maar snel weer weggegaan en ga vandaag en morgen maar niet op buitenijs kijken.

en ik wens iedereen natuurlijk alle ijsplezier die ze maar kunnen hebben, geniet nu, want het kan weer jaren duren

in mijn onderbewustzijn wordt een aardig robbertje geknokt volgens mij.
Maar hoe kom je daar nu achter? Wie heeft er tips

Na m'n toch wel enorme dip van 2 weken geleden het initiatief genomen om naar andere hulpverleners te gaan.

En in die rol van initiatiefnemer voel ik me toch veel beter.

Voor sommigen komt dat soms wat agressief over,
maar dan moeten ze hun werk maar goed doen.

Daar worden ze voor ingehuurd, en als ze dan in hun ivoren toren blijven zitten, tja...........mag en kan je een reactie verwachten toch???
Een aantal mensen gaat dus een eerlijk gesprek tegemoet,
wat ze in eerste instantie niet leuk zullen vinden.

Moet je wel weer die berg met vragen heen, en om eerlijk te zijn schrik ik me dan rot wat je over jezelf opschrijft, maar goed. het zij zo.

Ga proberen in het revalidatiecircuit van het Jan van
Bremen te komen (werd daarnaar verwezen door het Slotervaartziekenhuis).
Morgen overleg met de pijnmeneer dat hij zijn fout even gaat goedmaken. Als er lezers van het AMC zijn, tjonge tjonge, wat een puinhoop maken sommige afdelingen daar toch zeg. Een simpel telefoontje is ze al teveel.

en overleg met de huisarts over vervolg om te borgen dat zo een dip niet meer gaat voorkomen. Ik wist toen natuurlijk niet dat ik ook gewoon de griep had, maar met name de huiselijke crises greep me heel erg aan.

Wat ik wel merk is dat mijn gevoel voor onrecht "groter"is geworden.
Ik zag bijvoorbeeld dat mijn dochter en mijn schoonmoeder bij de postbank/ing maar 0,5% rente kregen.
Daar heb ik met eens lekker over opgewonden,
en nu is er een webside"delaagsterentes"opgericht,
en heeft postbank/ing dat belachelijk lage tarief verdubbeld. Klein stapje, maar het begin is er.
Nu even doorpakken. Stond zelfs iets over in de Volkskrant.

Vorige week op tv: het feit dat "veteranen"zoals ze genoemd worden, mensen die in opdracht van onze defensieminister naar een oorlogsgebied gestuurd worden, en die na afloop soms in ernstige psygologische nood komen, en ook hun gezinnen. En wat doet defensie: Niets!!!. Dat kan toch niet waar zijn.

Nu eerst even voor mezelf zorgen. en echt de motor weer aan de praat krijgen. Toch maar een ziekenhuisbed kopen
En Ik geloof dat er in mijn onderbewustzijn een aardig robbertje wordt geknokt.
Maar hoe kom je daar nu achter? Wie heeft er tips?
Vandaar boven mijn oproep. Ik heb zelf geen idee.

En daarna ga ik me eens storten op de organisatie van ziekenhuisinstellingen, waar ik "ervaringsdeskundige" ben, maar in overige ziekenhuizen (uitzonderingen daargelaten)is dat natuurlijk net zo.

Dat gedoe met die ivoren torens moet maar eens afgelopen zijn, speerpunten zijn 2 instellingen