Felizzy dagboek

Aaarrggghh, verschrikkelijk! Als ik dit soort oefeningen doe word ik me pijnlijk bewust van de eindeloze gedachtenstroom in mijn hoofd. "Voel je voeten..." - ik vraag me af hoe mijn gesprek donderdag zal gaan - "omhoog naar je enkels" - o en ik moet straks nog een stukje schrijven, waar zal ik het over hebben? - enzovoort. Lukt het me enkele seconden op mijn lichaam te focussen, dan voel ik wormen krioelen in mijn buik, o, ik ken ze wel, ik druk ze gewoon altijd weg. Emoties zijn het, ze vullen mijn hele buikholte. Altijd hou ik mijn spieren daar licht gespannen om dat gekrioel niet te hoeven voelen. Stel je voor, dat ik ze de vrije loop zou laten... Akelig gevoel is dat. Ik weet dat ik er wat mee moet maar telkens ik dat voel word ik er helemaal gek van...
En nu? Weet ik nou beter wat ik wil????

AAAAArrrggghhhh, als ik het antwoord op die vraag wist, dan deed ik dit toch allemaal niet???? Er zijn zoveel zaken belangrijk voor me, hoe breng ik daar in godsnaam prioriteiten in aan???
schrijven
antropologisch onderzoek
in het moment leven
me voor het milieu inzetten
van het leven en de liefde genieten
etc
etc
etc....

Ik ben, naar het schijnt, niet doortastend. Of moedig. Al helemaal niet beheerst. En, eat this, niet humoristisch. Mooi is dat. De adviezen die bij die eigenschappen staan voer ik al tijden uit, zonder succes blijkbaar.
Dan maar even kijken wat er wel goed gaat. Of, beter nog, wat ik zelf het belangrijkste vind: creativiteit bijvoorbeeld. 8,76. Niks meer aan doen. Enthousiast zou ik wel wat meer willen zijn. Daarom stel ik mezelf vanaf nu de vraag 'waarom niet?', en doe ik elke dag iets wat ik zelf wil - bewust. Ik had mezelf liefdevoller ingeschat dan de test me meegeeft. Nou ja, wat meer van mezelf houden mag wel. Complimenten accpeteren vanaf nu, dus (al is dat nog niet hetzelfde als ze geloven). En wat meer liefde de wereld in sturen. Al is dat moeilijk als je al zo lang zo slecht in je vel zit. Maar toch, geen gemaar: proberen! Ik zal ook oefenen in vergeving. De vergevingsbrief lijkt me wel een goede manier... Ik zou best wel wat hoopvoller willen zijn maar ook hier geldt weer: dit doe ik al allemaal. Dan maar dankbaarheid. Om maar meteen te beginnen: ik ben dankbaar voor mijn luxueuze levensstandaard die me toestaat aan dit soort opdrachten mee te doen; ik ben dankbaar voor de ruimte en het begrip van mijn naasten; en ik ben dankbaar dat ook op momenten dat het minder goed met me gaat, de wereld blijft doordraaien.

Over tien jaar woon ik met Lief in een groot huis ergens in een zonnig zuiden. We hebben het zelft gebouwd volgens eco-principes, hebben een enorme tuin waar ik heerlijk in kan werken: groenten en fruit kweken, werken in de kruidentuin, schommelen op het bankje, ontspannen in de sauna, verse eitjes zoeken bij de kippen. We zijn intussen romantisch getrouwd en hebben een kleine kleuter rondhobbelen of misschien ben ik zwanger. We zijn gelukkig, Lief in zijn wetenschappen. Ik ben intussen succesvol freelancer, alom gerespecteerd voor mijn kennis over cultuur, religie en milieu. Naast enkele projecten van mezelf die goed lopen heb ik een consultancybureau en krijg ik regelmatig de vraag evaluaties en artikels te schrijven. Nu ik onderzoek mag doen en kan schrijven voor allerlei doelgroepen, in een omgeving en met een lief waar ik mijzelf in heb gevonden, is mijn geluk compleet. Eindelijk rust, een boeiend leven, geen zorgen, waar geluk.

Ik heb zoveel geweldige ideeen. Maar ik breng ze nooit tot uitvoering. Ik ben uitgeput, bang, terughoudend, onzeker...