Onderzoekster dagboek

het is zondag. ik moet een presentatie voorbereiden voor morgen maar heb geen zin. waarom is het altijd zo moeilijk om iets helemaal af te maken. niet bijna af (zoals m'n presentatie) maar helemaal af. Dat laatste stukje is altijd een enorme drempel, die ik vaak niet neem, maar dan wel stiekem stress heb dat iets af heb. Gewoon maar doorzetten en toch afmaken? Mezelf een trap onder m'n kont geven? of toch maar de was op gaan vouwen (ook heel nuttig, zo houd ik mezelf voor)...

misschien moet ik m'n flow eens wat langer proberen vast te houden, totdat iets af is.
Hoe moet dat? Of vind ik datgene wat gedaan moet worden niet belangrijk genoeg? Kan ik beter wat anders doen?
Waar ligt de grens tussen doorzetten en grenzen stellen?

tja, ik wilde gisteravond, voordat m'n batterij leeg was, eigenlijk nog wel een stukje typen, dus dan doe ik het nu maar.
Ik moet zeggen dat ik het lastig vond om de ervaringen van flow bij me te houden en steeds weer te beleven. Het gaat zo vanzelf, om op te gaan in de dag, en in bezigheden, zonder ze eigenlijk te merken. Ik kwam er eigenlijk alleen in de bus 'aan toe' wanneer ik gedwongen was om gewoon te zitten en te wachten tot ik thuis was.
Maar goed, het herbeleven van de flowervaringen is wel iets bijzonders, als het dan lukt. Ik merkte eigenlijk vooral tijdens het bedenken van de ervaringen dat ik er heel blij van werd. Ik kreeg er energie van en ik voelde een soort vuurtje branden onder mijn middenrif. Heel effectief dus!
Ik denk dat het de moeite waard is mijn best te doen om dit soort herinneringen vaker te beleven. Ik merkte meteen het effect!

En dan meteen maar de tweede opdracht erachteraan: wat maakt dat ik in flow raak...

De eerste ervaring in het chronologische rijtje is denk ik het dansen. Er zijn zoveel voorbeelden van momenten waarop ik tijdens het dansen, of het nou balletles of op een feestje was/is, in een flow raakte.
En dan niet eens omdat ik zo goed kan dansen, maar omdat ik me zo vrij voel, meegenomen door de muziek. Het maakt op dat moment niet zoveel uit hoe het eruit ziet, of wat anderen daarvan vinden. Ik wil gewoon bewegen! Het ritme van de muziek is daarin heel belangrijk.
Tja, wat voor kwaliteiten zijn daarvoor nodig... een beetje ritmegevoel helpt in elk geval, maar is denk ik niet het belangrijkst. het belangrijkst is vooral het laten gaan denk ik. gewoon ongecompliceerd genieten, samen met andere mensen die ook aan het dansen zijn. je mee laten voeren. alles voelen wat er gebeurt, de muziek, je eigen lijf, je hartslag, je spieren die warm worden. En dat heerlijke gevoel is dan ook meteen de motivatie om dat te doen. Het bewegen op muziek is gewoon heerlijk. Meer weet ik er eigenlijk niet over te zeggen, over de kwaliteiten die hiervoor nodig zijn.

De tweede is het opereren. De motivatie is dat het zo enorm interessant is om dingen in het echt te zien, die je normaliter alleen op schematische plaatjes in een boek ziet. Te zien hoe een lichaam werkt, in het echt en van dichtbij. Het is geweldig om te zien hoe ingewikkeld alles in elkaar zit, en dat dat dan toch allemaal werkt. De kwaliteiten die hiervoor nodig zijn zijn wat uitgebreider dan voor het dansen.
Dat zijn onder andere nieuwsgierigheid, geduld om stil te zitten en iets moeilijks te den en te leren, om iets heel pietepeuterigs uit te voeren. Goed op kunnen letten op meerdere dingen tegelijk, precies werken. Aandacht en respect, en concentratie hebben voor waar je mee bezig bent.

Het leren van operatietechnieken aan anderen vergt naast bovengenoemde kwaliteiten ook de kunst van het duidelijk overbrengen van informatie. Wederom geduld om iets net zo lang uit te leggen tot iemand het snapt, waaraan dan ook meteen de motivatie gekoppeld is van het resultaat, als iemand dan ook begrijpt wat de bedoeling is, en het zelf uit kan voeren. Dat is het mooiste hieraan, wanneer iemand daadwerkelijk iets leert. En wanneer iemand je enthousiasme voor iets deelt. Tevens vergt iemand iets leren, of onderwijs in het algemeen waarschijnlijk. geduld en begrip voor anderen, dat niemand hetzelfde is, en dus ook niet dezelfde interesses en kwaliteiten en methoden heeft. Het mooiste is om ondanks de verscheidenheid van de mensen toch een manier te vinden om aan te laten komen wat je wilt overbrengen. Het gaat dus om het sociale ervan. Contact met mensen kunnen leggen en communiceren.

Als ik dan aan de ervaring met mijn moeder en haar zus denk, dan denk ik ook meteen aan de behoefte om gehoord te worden. Misschien is dat wel de drijfveer ook achter het onderwijs. Dat je iets te vertellen hebt wat ook gehoord wordt.

Wauw, als ik dit zo op een rijtje zet dan komt er al heel duidelijk uit wat ik nou eigenljk leuk vind. Ik word er meteen helemaal blij van, van de gedachte aan het communiceren, dingen overbrengen, uitleggen, geduld hebben, verschillende mensen meemaken, zien en proberen te begrijpen. DAt, in combinatie met de interesse voor hoe die mensen in elkaar zitten, zo'n lichaam, hoe dat allemaal werkt, komt steeds weer terug.
Ik zie het ook als ik denk aan de succesvolle presentatie die ik heb gegeven. Er zat veel tijd en geduld in de voorbereiding. Er was een prettig soort spanning, de kwaliteit om te spreken voor een grote groep mensen, en de motivatie om iets duidelijk over te brengen. Er was veel zorg aan besteed, het verhaal was duidelijk en logisch opgebouwd.

Verder dan het tennissen. Daar is natuurlijk concentratie voor nodig. maar ook de wil om iets goed te doen, mooie ballen te slaan, maar niet zozeer om te winnen. Balgevoel, training, ruimtelijk inzicht (ook nodig voor de operaties), conditie, en ook hier de kans en mogelijkheid om los te laten en gewoon te spelen, net als bij het dansen.

Zo, nu toch maar eens even kijken of ik het plezier in mijn werk wat kan vergroten. Uit de test blijkt dat het allemaal wel meevalt en dat mijn werk geen straf of corvee is, maar mijn eigen gevoel zegt daar regelmatig wat anders over...
Ik ben nog niet zo lang hier aan het werk, maar het gebrek aan motivativatie steekt toch regelmatig de kop op. Het is nog zoeken wat betreft het contact met leidinggevenden, mijn kamergenoten liggen me niet zo en ik zit regelmatig te dromen over alle relaxte dingen die ik buiten dit gebouw zou kunnen doen. Ook vraag ik me of ik dit werk wel wil blijven doen. Ik zou graag willen dat ik 's ochtends wat meer zin had om naar m'n werk te gaan en wat meer energie en energie had overdag.

Nu dus maar eens nadenken over momenten van flow. wordt vervolgd...

.....

ok, flow dus:

de eerste ervaring/herinnering gaat over een wetenschappelijke presentatie die ik vorig jaar heb gehouden op een congres. Ik was supergoed voorbereid, had er zin in, was gezond gespannen maar niet gestressed. De presentatie ging superlekker, iedereen luisterde geinteresseerd, ik stond ontspannen de zaal in te kijken,struikelde niet over mijn woorden, ving een foutje makkelijk en snel op en ik maakte gepaste luchtige grapjes waar mensen oprecht om lachten. Kortom het hele verhaal rolde eruit alsof ik de hele dag niks anders doe (tegendeel is waar). De vragen die werden gesteld kon ik goed beantwoorden en er ontstond een bevlogen discussie. Naderhand kwamen superveel mensen me complimenteren en ontving ik bovendien een prijs voor mijn presentatie. Vervolgens liep ik ook de rest van het congres op rozen...

De tweede herinnering gaat ook over werk en speelt zich af op een dag waarop ik studenten bepaalde onderzoekstechnieken leerde. Het is echt geweldig om iets moeilijks te kunnen uitleggen en voor te doen, en dan te merken dat mijn informatie wordt opgepikt en dat de leerlingen het met enige oefening en door mijn coaching steeds beter gaan doen. Op deze dag was er zo'n prettige wisselwerking tussen mij en de studenten dat al mijn aanwijzingen goed werden ontvangen en dat ze uiteindelijk het geleerde helemaal zelf konden uitvoeren.

De derde ervaring die ik wil beschrijven is een gesprek tussen mijn moeder, haar zus en mijzelf. Voor het eerst had ik het idee dat ik echt kon zeggen wat ik bedoelde, en dat mijn moeder, misschien door bijzijn van haar zus, ook echt luisterde en niet vantevoren al had bedacht wat ik ging vertellen. Ik had het idee dat ik zonder vooroordelen serieus werd genomen en dat mijn moeder mij echt hoorde. Ook leerde ik van mijn moeder en haar zus over mijn moeder, wat heel veel duidelijk maakte. Deze avond begon met afhaalchinees en eindigde ondanks andere plannen 6 uur later nog steeds aan de keukentafel, moe maar zeer voldaan en vol liefde, begrip en ontroering.

De vierde ervaring heeft weer met werk te maken, wanneer ik zelf operaties uitvoer ga ik daar volledig in op. Het blijft superinteressant om te doen en het is vermoeiend maar een van de mooiste aspecten van mijn werk.

De vijfde ervaring speelt zich zo nu en dan af op de tennisbaan. Soms lukt gewoon alles, word je niet moe, haal je alle ballen, zijn alle slagen in en vol op het racket en subtiel of juist hard. Vooral als mijn tennispartner ook een goeie dag heeft dan vliegen de vonken over het net. Geweldig!

De laatste die ik wil delen is dansen. Als ik dans, dan zijn er geen regels, dan krijg ik vleugels. De juiste muziek maakt dat ik niet stil kan blijven zitten, er is dan geen vermoeidheid, geen dorst, geen honger, geen vervelend. slechts een enorme hoeveelheid energie en blijheid!!