Raazer dagboek

Ik zit met mijn adresboekje in mijn handen om eens te kijken wie ik de afgelopen tijd ernstig verwaarloosd heb. Spreek met mezelf af dat ik het contact ga repareren als mijn hart een huppeltje maakt bij het lezen van de naam.

Eén naam staat niet in mijn boekje. Tante I., een buurvrouw uit mijn jeugd, van wie ik veel hield. Na zo'n 38 jaar radiostilte dook ze toch zomaar op bij mijn 50ste verjaardag. Na weer tien jaar stilte bij mijn 60ste. Sindsdien stond mijn hoofd naar andere dingen, maar nu komt er energie vrij. Voor haar.

Bij de naam Joke sta ik extra lang stil. De huppel, ja, die voel ik wel. Maar dan? Ik verbrak het contact met haar, omdat ze me keer op keer in de vriendschap teleurstelde. Waarom zou zij moeten weten dat ik afgestudeerd ben en getrouwd? Een vriendschap repareren die toch al niet voldeed? Ik dek dit even af en laat dit nog even broeden tot. Tot? Ik kom haar vast nog wel eens spontaan tegen.

Mijn tante M. is inmiddels 84 en wil haar levensverhaal kwijt. Ik heb daar de instrumenten voor en wil het graag doen. Ik ga haar binnenkort bellen om eens te bespreken of ze dat op mijn manier wel ziet zitten. 

Dan resteren er 6 namen van mensen die ik vandaag nog wil mailen.

Er zijn 2 echtparen, die ik samen met BW wil bezoeken. Eens kijken wanneer hij zich daartoe in staat acht.

Actie nu!!!

Het leven blijft maar in het teken van afscheid staan.

Ik rondde gisteren een paar lang lopende - of kan ik beter zeggen - slepende zaken af.

Vandaag was de thuiszorg voor het laatst bij BW. Belangrijke dag dus.

Geen tirannie meer van vroeg aflopende wekkers. De dagen zijn weer voor onszelf!

Er komt nu ruimte voor heel veel nieuwe dingen. Belangrijk: we gaan binnenkort enkele dagen weg.

Voor morgen heb ik ook alweer een thema bedacht.

Blijf mij dus lezen.

De dinsdag stond in het teken van de afspraken. Breed geïnterpreteerd, dan. Gisterenochtend repetitie met het grote gemengde koor, waar ik deel van uitmaak. Samen muziek maken, samen zingen, dat berust allemaal op formele en informele afspraken. We zijn geloof ik aan het repeteren voor het Korenlint in september.

Autorijden berust ook op regels en afspraken dus gisterenmiddag mijn tweede rijles voor kneussies gehad. Ik heb al meer dan 25 jaar niet meer achter het stuur gezeten: geen auto, geen geld, geen behoefte. Maar de situatie is nu veranderd. Ik had al 3 lessen bij een meneer die zijn stomaperikelen belangrijker vond dan mijn rijstijl (stomaperikelen hebben we thuis ook, dus niks nieuws). Na BW zijn operatie wilde ik niet meer terug. Dus viel mijn oog op een autorijschool voor mensen met rij-angst (duurder, maar 2 volle lesuren achter elkaar). Dat bevalt heel goed.

Dacht ik toch dat ik vandaag al een nieuwe bijdrage had gepleegd. Nee, dus.

Vandaag staat in het teken van 10 - 10 -10.

Tien minuten oven voorverwarmen, vervolgens het ingepakte visje er in.

Dan de aardappeltjes opzetten.

Dan 10 minuten de asperges laten koken (niet laag zetten).

Dan 10 minuten de asperges in kookvocht laten staan.

Klaar.

Makkelijk, zou je denken.

Maar nee: ik moest zonodig een ei bij de asperges doen, zodat we geen trek meer in de zalm hadden (gaat morgen door de macaroni). Schillen van aardappels en asperges kostte ook tijd. Die had ik niet ingecalculeerd.

Evengoed was het een smakelijke maaltijd. De asperges van de Dekamarkt zijn werkelijk onovertrefbaar en maar 1,99 per pond.

Thema van morgen (denk ik): REGELS.

Meer zeg ik niet.

Het moet een verrassing blijven.

Wat hebben we gisteren en eergisteren heerlijk genikst.

Ik liet alles maar zo'n beetje op me af komen in plaats van de hele zaterdag de stad onveilig te maken voor allerlei boodschappen. Wel heerlijk op terras gezeten maar nog steeds zonder plannen. Zodoende waren we op tijd terug om mijn vriendin op te vangen, die pas haar moeder heeft begraven. Drie visjes gekocht, dus kon ze ook nog zonder moeite meeëeten.

Gisteren ook weer genikst. Goh, wat bevalt dat toch goed.

Maar vandaag zit ik weer vol dadendrang.

Vandaag was het grote regeldag. We deden de weekboodschappen in de "shopping mall" in H.noord. De schoonmaakster werkte het hele huis door en ik regelde mijn laatste berichtjes voor de teletekst van het vissersdorp IJ. Dan ga ik straks de groentetas halen en meteen een ander type groentetas bestellen, want hier kunnen we niet tegenop eten. Gesteld dat we 2 x per week uit eten willen gaan en niks willen verspillen.

Ons nicht komt zondag praten over haar financiële perikelen.

Alles is dus geregeld.

Beetje koken, dat kan ik nog wel. Maar daarna languit op bed met een paar afleveringen van Bommel op de i-Pod.

Al dat regelen, daar word je moe van.

Kijken of we morgen de dag van het grote niksen kunnen realiseren.  Maar ja, wat is niksen?

Ik meld me maar weer eens terug. Ik heb een formuletje bedacht waarbij mijn bijdragen in een bepaald kader komen te staan. Geen losse berichtjes meer.

Het idee is uit een tijdschrift gepikt en komt erop neer dat je elke dag in het kader van een thema plaatst. Daarnaast een kleine bezinning. Zo komt er weer wat lijn in. Lijn die ik nodig heb om geïnspireerd te blijven om bij te dragen aan HenZ.

De dag van gisteren stond - hoe kan het ook anders - in het teken van Wilders.

We zijn tot láát opgebleven om te zien of de uitslag nog enigszins omgebogen werd, naar nee dus. Het zij zo. En het eerste compromis is alweer gesloten. Ga zo door en binnen 1 jaar staan we weer met een rood potlood in onze knuistjes.

Vandaag stond in het teken van "afscheid". Mijn beste vriendin heeft haar moeder begraven, we mochten er helaas niet bij zijn, ook niet om Vriendin te steunen. Daarbij beëindigde ik mijn abonnement aan de sportschool (ik ging nooit), de historische werkgroep (oneens met hoe ze menen zaken te moeten aanpakken), een misterieshop (wegens niet meer ingeschakeld worden), de school waar ik vier jaar lang bijzitter bij examens en proefwerken was (wegens idem) en de huisarts omdat zij met pensioen gaat.

Zo. Dat geeft weer lucht. En ruimte voor andere zaken.